'Vaak zie ik aan één blik al hoe iemand zich voelt.'

Op de groep van Mia wonen zeven volwassenen met een ernstige verstandelijke en meervoudige beperking. Hun sociaal-emotionele ontwikkeling is vergelijkbaar met die van een baby of peuter. Sommige bewoners kunnen niet praten of lopen en hebben bij bijna alles hulp nodig.

Heel dichtbij, ook zonder woorden

“De zorg voor deze doelgroep is best intensief en je werkt heel dichtbij bewoners,” vertelt Mia. In de ochtend maakt ze één voor één bewoners wakker. Helpt mensen uit bed, brengt ze naar de badkamer en helpt met wassen en aankleden.

“Van tandenpoetsen tot een trui aantrekken. Het zijn eigenlijk hele gewone momenten. Maar juist dan leer je iemand goed kennen. Omdat veel bewoners niet praten, gaat het contact vaak zonder woorden. Dat vraagt om goed kijken en aanvoelen wat iemand nodig heeft. Vaak zie ik aan een blik of hoe iemand in bed ligt al hoe iemand zich voelt.”

Ben jij er echt voor mij?

Volgens Mia voelen bewoners haarfijn aan hoe je binnenkomt. “Als jij gespannen bent, merken ze dat meteen. Dan kan iemand boos of onrustig worden. Maar het werkt ook andersom. Als ik rustig ben en echt aandacht heb, zie je iemand ontspannen. In de samenleving gaat het vaak over wat je hebt bereikt. Over je baan, je huis of je auto. Bewoners kijken daar helemaal niet naar. Die voelen maar één ding: ben jij er echt voor mij? Dat is waar dit werk om draait.”

'Zwaan-kleef-aan'

Door de jaren heen bouwde Mia een sterke band op met bewoners. “Er is bijvoorbeeld een bewoner die het liefst de hele dag bij mij in de buurt blijft.” Ze glimlacht: “Ik noem hem soms mijn zwaan-kleef-aan. Maar eigenlijk vind ik het vooral mooi. Als een bewoner zich veilig voelt bij mij, dan weet ik dat ik mijn werk goed doe. Zo simpel is het.” 

“Wat je samen opbouwt, is niet altijd duidelijk zichtbaar. Maar het kan er wel degelijk zijn.” Haar gedachten gaan terug naar een bewoner die ze negen jaar niet had gezien. “Ik verwachtte eigenlijk geen herkenning meer. Maar ik kreeg ik meteen een glimlach, precies zoals vroeger. Wat deze groep cliënten ervaart en meekrijgt wordt soms erg onderschat”

Je staat er nooit alleen voor

Niet alleen met bewoners bouwde Mia een sterke band op. Ook haar collega’s zijn belangrijk voor haar. “Door mijn collega’s voelt het werk zelfs op mijn 65ste nog niet zwaar. Met twee andere collega’s zorg ik voor zeven bewoners. Dat doen we echt samen. We helpen elkaar en verdelen het werk. Daardoor staat niemand er alleen voor. Als het druk is, springt iemand bij. En als iemand een zware dag heeft, vangen we elkaar op.”

Thuiskomen

Gedurende de dag zorgt Mia ervoor dat iedereen op de groep zich zo veel mogelijk thuis voelt. Overdag gaan de meeste bewoners naar hun dagbesteding. In huis wordt het dan even stil. Later in de middag komt iedereen weer terug. “Dat vind ik altijd een leuk moment,” zegt Mia. “Dan komt iedereen weer thuis op de groep.” Ze zet drinken en een klein hapje neer. “We gaan niet meteen van alles doen. Eerst even zitten, en landen. Dat werkt voor iedereen beter.”  

Vrolijk rollend door de huiskamer

Langzaam komt de groep weer op gang. Iemand luistert naar muziek, een ander zit rustig in de woonkamer. “Een van de bewoonsters gaat graag op de rola, dat is een hulpmiddel met wieltjes” zegt Mia. “Ze kan ook kruipen, maar op hierop beweegt ze anders. Dan rijdt ze vrolijk door de kamer en je ziet: dit is haar moment. En daar geniet ík dan weer van. Geluk zit hier vaak in kleine momenten. Dat maakt dit voor mij nog steeds de mooiste baan die er is.”